Argentinië behoort met de Verenigde Staten en buurland Brazilië tot de grootmachten bij de productie van soja. Samen zijn ze goed voor ruim 80 procent van de wereldproductie. China is een producent in opkomst, maar is vooral nog importeur. De VS is vanouds de grootste, zowel in productie als in de export van sojabonen. Maar de Zuid-Amerikaanse landen rukken op. Zowel Brazilië als Argentinië breidde het areaal de laatste jaren fors uit. Dit gaat deels ten koste van het Amazonegebied. Dankzij protesten van de milieubeweging ontgaat de wereld de ontwikkelingen in beide landen niet. In Argentinië concentreert de teelt zich in en rond de noordelijk gelegen provincie Santa Fe.
Waar Brazilië veel bonen exporteert, voert Argentinië met name verwerkte producten uit. Dat zijn sojaolie en –schroot. Argentinië is groot in schroot en al jaren wereldleider als exporteur van dat product. De EU is de belangrijkste bestemming. Vooral de ‘oude’ EU-lidstaten importeren sojaschroot. Nederland is -met zijn havens en doorvoerfunctie - samen met Frankrijk koploper. Daarbij groeit onze import.
De Nederlandse diervoerindustrie verwerkt veel soja. De sector volgt de ontwikkelingen op de wereldmarkt in het algemeen en in Zuid-Amerika in het bijzonder dan ook op de voet. In Argentinië valt daarbij het kwaliteitsbewustzijn op; dit staat hoog in het vaandel. Bijna 40 Argentijnse bedrijven zijn GMP+-gecertificeerd. Het zijn vooral exporterende bedrijven (de crushers) die meedoen met het Nederlandse kwaliteitssysteem.
Bij bezoeken van PDV-medewerkers voor de GMP+-certificering (in het kader van toezicht op certificatie) valt op dat de bedrijfsterreinen er netjes bij liggen. Dat geldt voor crushinstallaties, maar ook voor innamegebouwen. Bij die laatste ontvangen de grootste bedrijven, zoals Molinos Rio aan de oever van de Panadarivier, dagelijks 600 tot 700 vrachtwagens, die 15.000 tot 20.000 ton sojabonen lossen.
Die vrachtwagens zien er schoon en redelijk onderhouden uit; ze vervoeren vrijwel uitsluitend agrarische producten als sojabonen en granen. Certificering van het transport is nog niet ingevoerd; transporteurs zijn nagenoeg allemaal eenmansbedrijfjes. De Argentijnen zien de sojabonen als een bulk- of commodityproduct. Een begrip als ‘kwaliteitsborging van de voorschakels’ is iets dat nog verder gestalte moet krijgen.
Bij de verwerking gaan kwantiteit en kwaliteit echter hand in hand. Voor het drogen van de bonen gebruiken de Argentijnen (aard)gas. Kritische stoffen, zoals dioxinen, komen door dit droogproces minimaal in het product terecht. Daarnaast onderzoeken de bedrijven de sojabonen en -schroot regelmatig op ongewenste stoffen. Naast dioxines en PCB’s gaat het om zware metalen, bestrijdingsmiddelen, aflatoxinen en andere mycotoxinen. Ook worden uitgebreide controles op de microbiële kwaliteit (salmonella, entero’s, clostridium e.d.) uitgevoerd. De onderzoeksresultaten geven weer dat Argentinië een betrouwbaar en veilig product levert.
